لیلا بمان..

این شب ها میگذرد لیلا.

بیا لیلا ! بیا بنشین کنار همین دیوار...بیا..

خسته شدی لیلا..

سردت نیست لیلا..؟ آتش میخواهی..؟

لیلا بمان..

کسی را دیدی رد شود از این کوچه ی خاکی ، از روی این پونه های کنار آب راه باریک؟

کسی نبود لیلا.. به خدا صدای پای خودم بود.. به خدا من بودم لیلا ..تنها بودم لیلا.. تاریک بود..

لیلا بیا.. دست هایت را ببینم..!

لیلا بیا برویم آن طرف تر..اینجا آدم رد میشود . از پای این دیوار بیا برویم . یک دور بزنیم میرسیم به خلوتی . لیلا بیا برویم..بلند شو..!

لیلا درمانده ام..مدام برایم خط و نشان میکشد . می ترسم لیلا. میترسم دوام نیاورم. پاهایم نمیکشد کنار دیوار.. بوی کاهگلش دیوانه ام میکند لیلا . میترسم..بویش یاد تو را دارد...لیلا بیا برویم..!

لیلا آنجا نامت فرهاد بود .

یادت می آید؟ می دویدیم از کنار چینه ی کوتاه باغ سیب تا انجیر بالای تپه..

یادت می آید؟

همیشه می نشستی زیر درخت..همیشه دست هایت را صلیب می کردی روی زانوهایم..همیشه می ماندی لیلا..

آنجا نامت به خدا فرهاد بود.

بمان لیلا..