بیچاره نامهء سوم آبان

الهی ! تو رو به حق این شبای عزیز این جوگیری ما رو شفا عنایت بفرما!

الهی! ما شکر خوردیم که ژست مرام و معرفت این قدر گرفتیم که باورمون شد "قیصر رو دیدی؟ ما آبانشونیم.."

خدایا یادته اون روز داشتیم با بابا اینا ورق بازی میکردیم؟

( روم به دیوار!  توبه! توبه! حالا بقیه اش رو بگم؟؟)

بعد بابا به من گفت بیا دو تا از ورقامون رو جابه جا کنیم.. بعد من گفتم: آخه چه جوری و بر چه اساس؟!!!!

بعد بابا گفت مرام و معرفت!   بعد ما رگ غیرتمون قلمبه شد و تک حکم و یه برگ سر دیگه رو دادیم بابا و به جاش دو تا سرباز بی خاصیت گرفتیم و بعدش هم 200 تومن باختیم؟  خدایا یادته؟

خدایا! من همچین آدمی هستم! من یک قهرمانم به خود خودت!

خدایا یادته اون شب  تاکسی وسط خیابون خراب شد و همه غرغر کردن و پیاده شدن و رفتن و بعد ما با این هیکل فنچمون گفتیم: آقا بشین من هلش میدم و یارو نشست پشت فرمون و ما یه تنه هلش دادیم ( تو مایه های رضا قرایی به مولا) بعد همه یه جوری نگاهمون کردن که انگار وسط خیابون .. وسط خیابون.. خاک بر سرم! انگار وسط خیابون دست کردیم تو دماغمون؟ خدایا یادته؟ ما این جور لوطی هستیم..

خدایا خودت یادته.. دیگه نمیگم که ریا نشه! اونا رو هم محض اطلاع گفتم به جون مادرم!

خدایا ! من همین جا رسما استعفا میدم..

خدایا! گاهی این قدر دلم میخواد چشمام رو ببندم و دهنم رو باز کنم و گند بزنم به هیکل بعضی ها..

خدایا! گاهی این قدر هوس میکنم توی یه حرکت انتحاری، مثل یه دختر بچه رفتار کنم و هیچ چیز و هیچ کس رو به هیچ جام ( پوزش! پوزش! )  حساب نکنم ..

خدایا! گاهی اینقدر دلم میخواد به احساسم احترام بگذارم و وقتی دلم بهم یه چیزی میگه حرفش رو گوش کنم.. حتی اگر تمام شواهد! بر علیه دلم باشه..

خدایا! گاهی این قدر دلم میخواد نارفیقی رو با نارفیقی جواب بدم..

خدایا! اصلا اینقدر خوشم میاد هر کی هرکار کرد عین خودش تلافی کنم..خوشم میاد..خوشم میاد!

خدایا! گاهی این قدر دلم میخواد چاقو زنجونی ام  رو بردارم و بیافتم به جون بعضی علاقه ها و عادت ها و رابطه ها..

ولی خدایا با خودم رودرواسی دارم مثل چیییییی !!!

خدایا! اینقدر دلم میخواد که حالیم بشه فقط خودم، خودم رو با معرفت میدونم و توی جهل مرکبم..

خدایا! پروردگارا!  حالیم کن که جوگیرم.. حالیم کن باورم شده که مرام دارم.. حالیم کن که اصلا از این خبرا نیست و ملت کلا تشریف ندارن این طرفا..

خدایا! حالیم کن کسی که یه جوریه،  کلا یه جوریه.. و با تو هم همون جوریه!

میگیری که چی میگم نه؟ آره بابا! تو خدایی !

خدایا! این قدر دلم میخواد گاهی سینه سپر کنم برای  تک و توک آدمای بامعرفت که ساکت موندن، و  هر چی لیاقت بعضی هاست بارشون کنم ولی باز این جو مرام و اخلاق دستم رو میبنده..

...

خدایا! اصلا بی خیال! نکنی این کارا رو .. جوگیر نشی دعاهام رو اجابت کنی.. دستم به دامنت!

به جون خودت  الان که خاک از دیوار می ریزه از ما نمی ریزه،  باید جواب صد نفر رو بدیم و روزی سه چهار فقره سوءتفاهم رو رفع و رجوع کنیم..

دیگه واویلا اگر اینایی که بالا گفتم رو بخوایم انجام بدیم..والا!

بگذار همچنان تو دلمون فحش بدیم.. لطفا!

ما انسان خوبی نیستیم هاااا  !   فقط جوگیر می باشیم و فعلا در جو انسانیت و معرفت به سر می بریم  و گرنه وای از اون روزی که این خره شاخش دربیاد!

...

رحم ا.. من یقراءالفاتحه مع الاخلاص مع الصلوات!

مزخرف ترین خمیر .. "2"

در راستای رسالت خطیرمان مبنی بر زکات علم نشره و دانش ولو در چین ز گهواره برو دنبالش..

این شما و ایــــــــــــــــــــن:

                               مزخرف ترین خمیر .. "2"

توضیح..

 از فروغ - که زن است -  پرسیدم:  آیا عشق صدای فاصله هاست.. ؟

سهراب گلایه کرد که از خودم بپرس تا بگویم " همیشه فاصله ای هست" ..

همه شنیده ایم صدای سهراب را که می خواند: "خوشا به حال گیاهان که عاشق نور اند و دست منبسط نور روی شانهء آن هاست.."

محکوم، بی گناه..

   آن شب ما به راز های هم پیوستیم

                    و من شهید محشور می شوم

                                  با خال سیاهی بر کفنم

                                         که داغ عشق است

                                                        و زنگار گناه

                                         بی گناهی که کرده باشم

 

               هَل مِن عاشق؟

                  - مرحبا لعبت باز خاموش -

                            بیچاره ما

                                که در مردمکانت سیاه پوشیم

                                      ما عاقلهء  سرخ های ِ لب پریده

                                                         ...

             واژه ها،  تکرار روز های رفتهء من اند

                              و فراموشی حرف هایشان..

                                           انگار کسی

                                                    از پستو خانهء کودکی ام

                                                          از پشت پرده ای که کنار زده ام برای تو

                                                               مرا به خود می خواند

                                          وحشت تمام تاریک ها در آن سوی پرده هاست

                                             و سایه ء مبهم من در پستو

                                                   من

                                                    از ندانسته هایم می گریزم

                                                           و از تو

                                                             پیش از آنکه از پرده ها

                            ما آن شب آیا به راز های هم پیوستیم؟

...

     عشق را فرجامی نیست جز عشق

           پیرایه های بودن،  ازای سنگینی است برایم

                                      و من،  به زر سره هم یوسفی  نفروخته ام

 

        راز من و تو و مهتاب

                  شکوهمندترین آیت بی فرجامی است

                       از بریدن تا گفتن فاصله ای نیست

                                            " و عشق تکرار فاصله هاست. " *

          ما در سراب "ورود ممنوع" غرق شده ایم

                 و مهتاب به ما میخندد..

                             نه راه ما را پایانی است

                                         که آغازی نبود

                                           جز اشاره ء چشم های قهوه ای

                                  و مهتاب به راز ما میخندد...

...

* عشق صدای فاصله هاست، فروغ ؟..

..

نامهء بلند به حقیقی ترین دوستانم..

این روزها خوب نیستم. این روزها تمام نیستم. آبان همیشگی نیستم و همهء شما این رو میدونید. بعضی هاتون به روم نمیارید و بعضی هاتون نگرانیتون رو بروز میدید.. از همه تون ممنونم. کاش می دونستید که بودن شما چه قدر برای من  ارزشمند و آرامش بخشه. کاش می تونستم دست تک تک شما رو با تمام محبتم فشار بدم و بهتون بگم که چه قدر دوستتون دارم..

همهء ما توی زندگیمون روز های بد و خوبی رو پشت سر میگذاریم . قصه های تکراری غصه های آدم رو همه از حفظیم، ولی باز با شروع هر قصه با کنجکاوی پیش میریم و با اینکه میدونیم آخرش " تموم " میشه و " فراموش " باز هم  استرس می گیریم و هیجان زده  و افسرده میشیم و..

الان اما نمی خوام از غم بگم.. غمی نیست ، دل من بی تاب  یه اندوه مقدسه  ...

ادامه نوشته

نوبت شکستن..

بلور نامرغوب ، زمین که می خوره دو سه تیکه میشه و خلاص..نه نشکستنش خاصه و نه شکستنش عجیب..

ولی یک پیرکس اصیل نه..

بار ها و بارها می افته و لبش هم نمی پره ، اما امان..امان از وقتی که نوبت شکستنش باشه..

شیشه ای که از یک متری روی سرامیک رها شده و سالم مونده از ده سانتی متری می افته روی گلیم و از هم می پاشه ..

باورت نمیشه ولی شکسته و هزار تیکه اش هم هر کدوم افتادن یک گوشه..

اینجا دیگه فرقی نداره کسی عمدا انداخته باشدش ،

از دست یک بچه ء تخس و بی ادب افتاده باشه ،

و یا از دست یک جنس شناس که داشته با تحسین و ستایش وراندازش میکرده..

مهم اینه که افتاده و شکسته و هر تیکه اش یک گوشه گم شده..

اینه حکایت ما..

سفرنامه..

 

 

وقتي بين سه تا صبح سه تا از سخت ترين ضربه هاي زندگيت روي سرت آوار ميشه
جايي كه درد زخم قبلي ُ  زخم ناسور قبلي  ُ  تازه داره آروم مي گيره..
وقتي بر عكس هميشه كه انتظار سفر رو مي كشيدي و پر از انرژي دخترونه ات كيفت رو روي دوشت مي انداختي و ميرفتي تا " آدم " ببيني  اين بار دلت مي خواد بچسبي به صندلي سياه پشت ميزت و ساعت ها و روزها توي تنهايي فقط بخوني و بنويسي..
وقتي طاقت حركت نداري و ناچاري از سفر..
...
بايد بري..دست خودت رومي گيري و راه مي افتي.  رسيده و نرسيده همين كه نشستي روي تك صندلي وسط اتوبوس بغضي كه از صبح داره خفه ات مي كنه مي تركه..
اول يكي دو تا قطره اشكه كه پشت عينكت مي توني قايمش كني اما هق هق ديشب هنوز دست از سرت برنداشته انگار..
تويي كه ديوار هاي اتاقت هم صداي اشكات رو نمي شنون وسط اتوبوس سرت رو ميگذاري روي كيفت و .. آره! بازهم بي صدا گريه مي كني و خودت رو محكم مي گيري تا شونه هاي لرزونت دستت رو رو نكنن.
........

سرم رو كه بلند كردم 10 دقيقه اي گذشته بود.. براي خودم خنده ام گرفت. راننده اومد بالاي سرم:
خانوم اينجا جاتون خوب نيست. تشريف بيارين صندلي جلو..
يادتونه؟ عاشق صندلي شماره يك بودم.. !

نميدونم چرا وقتي چيزي رو نمي خواي دو دستي تقديمت ميكنن و زماني كه آرزوي چيزي رو داري ازت دريغ ميشه..
جا به جا كه شدم  با خودم فكر كردم:  اينجا بهتره.. اينجا كلي آدم دارن نگاهم ميكنن..اينجا ديگه گريه ام نمي گيره..مجبورم آروم باشم..
كتاب همراهم رو برداشتم اما نه حواس خوندن داشتم و نه چشمام چيزي ميديد .. كتاب هم  شده بود خاطره.. لعنتي..

بي هوا محو جاده بودم و بغض تموم نشدني داشت ديوونه ام مي كرد.. منتظر بودم..منتظر شب كه بياد و پرده بشه  ..
الان وقت همايون بود.. همايون كه هميشه زندگي من رو خونده.. همايون كه هميشه با من بي رحمه..خودم رو غرق صداش كردم و گذاشتم به جاي من فرياد بزنه..

"شب كه ميرسد از كناره ها.."

شب بي خبر اومد.. چشمهام رو كه باز كردم من بودم و همايون و جاده و چراغ ها.. 

ديدمش.. با تمام دلم ديدمش.. اون هم داشت نگاهم ميكرد.. چشمهاش پر از سوال بود..

انگار ميگفت : " آبان.. ! من و تو يه عمره كه شب ها مون رو با هم تقسيم ميكنيم.. هر وقت كه بودي و بودم زير آسمون خدا دست هم رو گرفتيم و آروم شديم مثل خاك.. مثل كوير.. چته دختر؟ من رو نگاه كن.. قرار ندارم.. موندن برام بي معنيه.. دل به قدم كدوم يكي از اين مسافرا بستم تا حالا.. ؟

آبان..! تو مال مني.. بي قرار باش دختر.. بي قرار باش.. جايي نمون.. بلند شو و با من بيا.. ! راه تكراري  رو ياد نگرفتي هنوز؟ بلند شو و با من بيا.. !

جايي نيست توي اين دنيا كه بخواي توش " قرار " بگيري.. دختر پاييز.. دختر آتش..  بلند شو.."

اومد نشست كنارم.. بار اولش بود بعد اين همه مدت.. دستم رو گرفت.. دلم موج برداشت و اشكم سرازير شد.. سرم رو گذاشتم روي زانوش و موندم تا انگشتاش لا به لاي موهام برقصه..
چه قدر بزرگ بود.. چه قدر بزرگ بود..

كي ميگه گريه آدم رو سبك ميكنه؟

سرم رو برداشتم . بهش گفتم : ديگه برو ! خوبم !
باز نگاهم كرد و گفت:  ميخواي بمونم؟
گفتم:  نه رفيق! نه! برو..ديگه تموم شد.. ديگه دنبال " قرار " نميگردم..

آينه ام رو در آوردم و موهاي به هم ريخته ام رو جمع كردم زير روسري.. سياهي دور چشمهام رو پاك كردم و خيره موندم به كوير از پنجره كنارم..

گفت : من بايد برم.. اين اومدنم هم براي تو بود.. من نبايد مي اومدم خودت ميدوني..جاي من اينجا نيست..
  گفتم:  برو .. جاي تو اين جاست  ولي برو... ! 

روم رو که برگردوندم جاده ديگه كنارم نبود..  جلوي من ميدويد و من هم مثل هميشه  دنبالش ..  سر خوش بودم.. باز  مثل بچگي هام مي دويدم به خيال اينكه  بهش ميرسم اما اون هميشه جلوتر بود  و من هيچ وقت خسته نمي شدم..
ميدويد و من هم دنبالش..

كي ميگه گريه آدم رو سبك ميكنه؟

...

ممنوعه..

ممنوعه ام ، یک " نام"  تنها مانده از من

رقص خدا بر شانه هایم ، ساحری نیست.

میبینی؟ از حالم حوا هم شرم دارد..

دستم به دامانت ، جنونم کافری نیست.

مشکوک لبریزم..  به رستاخیز دلخوش

بگذار تابوتم بماند روی این خاک

بسپار روحم را به توفانت زمینی!

ای گردباد شوق! ای مستوره ء تاک!

وقتی خدا آغوش دزدید از خیالم

قدیسه ای در دست هایم تاب می خورد

انگار آدم هم برایم اشک می ریخت

خاکسترم.. خاکسترم را باد میبرد

قربانی ممنوع تو در انتظار است

بی بوسه بر پیشانی اش ، شمشیر بردار

شاید کسی پرهیز دارد از نگاهش..

شاید کسی آلوده ء تکفیر.. بر دار..

...

آبان نوشت : گاهی چیزی که به نظرت درست ترین اتفاق دنیاست  هم "اشتباهی" در میاد از کار..

وقتی خواب بودیم..

گر دست دهد خاک کف پای نگارم

برلوح بصر خط غباری بنگارم

بر بوی کنار تو شدم غرق و امید است

از موج سرشکم که برساند به کنارم

پروانه ء او گر رسدم در طلب جان

چون شمع همان دم به دمی جان بسپارم

امروز مکش سر ز وفای من و اندیش

زان شب که من از غم به دعا دست برآرم

زلفین سیاه تو به دلداری عشاق

دادند قراری و ببردند قرارم

ای باداز آن باده نسیمی به من آور

کان بوی شفا بخش بود دفع خمارم

گر قلب دلم را ننهد دوست عیاری

من  نقد روان در دمش از دیده شمارم

دامن مفشان از من خاکی که پس از من

زین در نتواند که برد باد غبارم

حافظ لب لعلش چو مرا جان عزیز است

عمری بود آن لحظه که جان را به لب آرم

...

خواب بودیم.. همه خواب بودیم و حافظ داشت غزل می خوند.. تنهایی انگار.

راستی کی چراغها رو خاموش کردم؟

مزخرف ترین خمیر پیراشکی و پیتزا و .."1"

بی سلیقه بانو یک خمیر تنبل پسند براتون درست کردن..تشریف بیارین میل کنین...قربون همه:)

راپورت جمع بلاگی از منظر آبان!!!!

کیبورد را در آغوش میفشارم تا جوهر سیاهش بر سپیدی صفحه بپاشد و مرا اندر آبتنی واژه ها غرق سازد..

آه که من چه قدر لوس و بی مزه شده ام تازگی ها،  و بهتر است به جای اینکه سعی کنم زورکی خلاقیت ساطع نمایم،  راست و مستقیم بروم سر اصل مطلب ..

..

امروز رفتیم قرار وبلاگی ! بگین خوب!

 فرشته بود و  بانوی شمشیر به دست و آدرینا و سودالیت و داروگ و شازده و مهرداد و رئیس هومن  و علی مسکالین و  شاسکول و هوچیکتون آبان !

همون اول کار آدرینا با فال حافظش کلی حالمون رو خوب کرد.. هر چند حضرت خواجه به من.. به من!!! فکر کنین! به من گفت دنبال پولم!! من!!!؟؟؟  خوب لابد یه چیزی میدونه که گفته! والا!

بعد ، اگر شما فکر کردین یک کلمه ، فقط یک کلمه حرف مربوط به اصول نویسندگی وبلاگیانه و یا مسائل روز و یا مسائل شب ( که خوب بدیهیه این یکی جاش نبود! ) و یا کلا حرف های موسوم به حرف حساب رد و بدل شد..نووووچ!

برعکس! آقا تا دلتون بخواد سر به سر هم گذاشتیم و قربون صدقه دست خط و سر و شکل هم رفتیم و جای رفقا رو خالی کردیم و هی از خنده های شازده روی زمین ولو شدیم و هی زیر نگاه های ملت حاضر در کافی شاپ آب شدیم رفتیم زیر زمین ولی عمرا یه ذره هم ولوممون رو ندادیم پایین!

در  رابطه با راستای این کله معلق زدن های نوجوونانه ( که از سن و سال من یکی خیلی بعید بود! ) ، یه کلمه

حرف جدی هم که از قضا و به صورت کاملا اتفاقی از دهن یکی در میومد،  ملت هلاک میشدن از خنده و کلا اصل بر این بود که اینجا آدم باید به همه چیز بخنده مگر اینکه .. هیچی دیگه! باید بخنده! راه دیگه ای نداره!

نکته دیگه ای که به چشم میومد این بود که یکی دو نفر دور میز میچرخیدن و به صورت منطقی این چرخش مساوی میشد با جا به جایی های نوترونی در مدار میز!!!!! در این چرخش ها  گاها! ملت دو تا دو تا کنار هم قرار میگرفتن و در حالی که بقیه داشتن از مشاهده ء قند توی بشقاب ریسه میرفتن،  سرشون رو میبردن نزدیک هم و.. و..  آخه چه جوری بگم چه کار میکردن که بد نباشه؟ خوب.. میدونین؟ سرشون رو میبردن نزدیک هم و شروع میکردن در یه موردای خاصی که بنده در جریانش نیستم حرف زدن..

مثلا اینجانب شخصا با شازده دقایق طولانی درباره تاریخ انگلستان مباحثات داشتیم و یا با فرشته قرار مدار گذاشتیم که بریم عصرا توی پارک سبزی پاک کنیم و یا با هومن خان رئیس در مورد شغل شریف وکالت تبادل نظر کردیم..

ضمنا با اشارات چشم و ابرو در معیت بانوی شمشیر به دست، کلی حرفای شورانگیز  زدیم که خصوصی بود عمرا نمی گم..

بعد خدا بده برکت دریغ از یه دونه از این عکس شیک ها که از دستامون بگیریم و بعد بیایم اینجا در معرض دید شما بگذاریم! من به خدا سه ساعت پشت دستم سفیداب کشیده بودم که توی عکس خوشگل بیافته! نشد دیگه!

هیچ صحبتی هم در مورد ارائه گزارش نشد و این که می بینین من پریدم در صحنه و دارم راپورت میدم به صورت کاملا خودسرانه است و هر کدوم از آقایون و خانوم ها میتونن بیان یقه ام رو بگیرن ! حقشون محفوظه!

تازه دیگه نمیگم از این که نیمی از افراد حاضر به نوبه ء خودشون این آبجی بینوای شما رو سر کار گذاشتن و من هم از ترس سوتی دادن مثل یه دختر گل فقط می خندیدم و تمام سعیم بر این بود که حرف نزنم!

تاااااااااااااااااازه! یه جا شازده بهم گفت پاستوریزه! بعد که صمیمی تر شد بهم گفت خشن!!

میبینین تو رو خدا؟ اگر یه ساعت دیگه مجلس  بی ریا طول میکشید احتمالا تا حد و حدود گودزیلا پیش میرفت!

به جان خودم، سودالیت که دختر بسیار نازیه و این قدر آرومه که وقتی آدم دستش رو میگیره دلش میخواد تکون نخوره، کنار من نشسته بود و من به جان شما، به جان شما،  کلی خانوم بودم و کلی ملیح بودم و اینا! ولی احتمالا تشعشعات سودالیت این همه متانت من رو محو کرده بود.. چه میشه کرد؟

خلاصه که ما اگه بخوایم تعریف کنیم یه شب یلدا طول میکشه.. رفقا هم مینویسن ..

جای همه خالی بود .. مونس ، میثم ، شجاع ، درنین ،  و.. و.. همه!

بانو! فرشته جان خیلی بهت زحمت دادم امروز و کلی ذوق زده ام از اینکه این قدر به هم نزدیکیم..

بچه ها! کنارتون خوش گذشت مرسی!!!

..

پینویسی: لینکم نمیاد!! فردا درستش میکنم حتما!

اوللللللللللللللللللللللللللل!

جای همه خالی بود!

فعلا این رو داشته باشین! الان برمیگردم..

- تمثال زنی بالای گور-

  آری! عشق می تراود

               شعر  فواره می زند

                                     آن گونه که ابری،

                                                     از خاک نبودهء کویر

                                                        به تقدیر شکافتهء  کویر..

   با هیهای قیچک

            آسمان از حرکت می ماند

                  درختان 

                     به ستایش خون جاری از لب های کویر،

                                                             بر می خیزند

                  و بغض

                     قامت می بندد به تکبیر احرام عشق

                           - تمثال زنی بالای گور-

...

                                                       

   گیرم که نام تو را پاک کنم

       چه رهایی ام از کتیبهء خسرو؟

                                    آویخته به سنگ مردگان

                                             با داغ عطش بر جبین

                                                     در کومه ء نمناک مریم

               آنک

                     سکوت شکسته ام

                                   قصاص شرم به تیشه آلوده

                                                 تاوان گریز ابدی مان به ثانیه ها

                                                                                        ...

گاهی بزرگ میشیم..

اولین عاشقی ها پر از سوز و آه ِ .. تصویر کسی که دوستش داری جلوی چشمته و به تنها چیزی که فکر میکنی حرفای رومانتیک زدن و دست در دست هم زیر بارون راه رفتنه.. گاهی با هم بودنبه هر قیمتی..

بزرگ تر میشی.. دلت پر میکشه براش.. طرح چهره و اندامش توی ذهنته و صداش.. به  آینده فکر میکنی و به خودت کنار اون..  به اینکه "تو" کنار اون خوشبختی و "تو" اون رو شاد میکنی و "تو" با اون بهتون خوش میگذره..اینکه چه جوری می تونین از راهش به هم برسین..

بزرگ تر میشی .. یادش که می افتی تمام وجودت،  تمام درونت میلرزه..  طرح چهره و اندامش و صداش آرومت میکنه و به  "خودتون"  فکر میکنی..  با هم بودنتون..  کنار هم بودنتون..  آینده تون.. به اینکه چی میتونی بهش بدی،  چه جوری می تونی خوشحالش کنی .. اینجا تو هستی و برای اون هستی..

گاهی اما ، بزرگ تر میشی.. سوز  داری و می سازی..  تمام وجودت می خوادش و صبر میکنی..  تنها فکر "بودنش" آرومت میکنه .. توی خیال هات خودش هست نه ظاهر و صداش..  به اون فکر میکنی فقط به اون..

اینکه بودن تو براش خوبه یا بد.. این که زندگیش باید چه جوری باشه.. اینکه تو باید باشی یا نه..

اینکه شاید تو باید نباشی..   اینکه اون.. اون.. فقط اون.. همه چیز اون..

آره ! گاهی بزرگ تر میشیم.. درد این استخون ترکوندن داغون کننده است،  اما تحملش شیرینه چون میدونی که داری قد میکشی ..داری میری بالا..

هم به درد صبر میکنی،  هم برای درمان..

کی میدونه سرنوشت رو شاید بزرگ شدی و رسیدی.. صبرت شاید ثمر داد..

..

برای نیما .. پاسخ کامنت پر از رفاقتت.

نیما جان! نیما جان..

ادامه نوشته

من هم میدونم..

میدونم.. بله !

میدونم از هر ده نفری که بهت ابراز محبت میکنند ، نه نفر صادق نیستند .. ادا و ریا و عادت و خواسته و هزار تا پیرایه ی دیگه هست توی این محبت ..

میدونم از هر ده نفری که ازت سوالی می پرسند ، نه نفر دنبال جواب نیستند.. مشکل حقوقی  و تقاضای تحلیل ادبی و نظر خواهی و هزار تا چیز دیگه بهانه  است..

میدونم از هر ده نفری که ازت تعریف و تمجید میکنند ، نه نفرشون  " لطف" دارند  و این چیزها اعتقاد قلبیشون نیست..

ولی   از هر ده نفر یک نفر واقعا تحسینت میکنه..  یک نفر واقعا دوستت داره ..  یک نفر واقعا مشکلی داره که تو میتونی کمکش کنی .. و یک نفر از ته دل میخواد نظرت رو بدونه..

تو معمولا نمیتونی بفهمی اون  " یک نفر "  کیه..

پس باید به هر ده نفر محبت کنی ، باید با هر ده نفر حرف بزنی ، باید برای هر ده نفر وقت بگذاری و باید هر ده نفر رو باور کنی..

مبادا دل " یک نفر " بشکنه..مبادا..

.........

راستی !! همه با هم کوزت میشویم! در منزل کدبانوی بی سلیقه..

چه نامی برازنده ء "تو" ؟؟

عشق ها موسیقی دارند

تو در همایون گم میشوی

من در شور می میرم

اندوه نشان ِ چشم هایم

اندوه مقدس

بمان

...

چتر من..

چه باد ها که بیایند

وقتی چتر من بسته ء ابدی است

پنجره ات باز بود مرد

که فاخته لانه کرد در اشاره ء انگشت هایت

تصمیم گرفته ای

باز بمانی تا ابد

اما

چتر من

در بادهایی که می آیند

بارانی ندیده است

...

عشق های ممنوعه شعر می شوند

تو حلال منی ترانه!

پیش از خواب های نوجوانی ام،  دعای  "بودنت" بود

پیش از خواب های جوانی ام،  دعای  "ماندنت"

امشب

تمام نیایشم

بخشایش خدایان..

قنوت های فرود آمده بر گونه هایم

مسجد مردان آواز

عرق آلود رخوت های صبحگاهی

نماز قضای این سال ها

همه ء این سال ها

...

باشگاه ماشگاه!

بی سلیقه بانو عارض شدند به حضور انورتون:

باشگاه ماشگاه نداریم!

تخاصم!!!!

مدتی است  می خواهیم یک دندان ذق ذق کن را بکنیم بندازیم دور،  تا دستمان میرود سمت انبر دندان مزبور آرام میگیرد  و ذق ذق نمیکند دیگر!

تازه گاهی حال هم میدهد. مثلا نرم میشود و نقش آدامس برایمان ایفا میکند! جان شما!

در این شب های عزیز اما دیگر طاقتمان طاق شد.  دست به درگاه بالایی دراز کردیم که : ما را به خیر و خوشی به صراط مستقیم هدایت کن و دستمان را بگیر،  جهت دندان کشی یاری برسان به ما!

ایشون هم بدجوری هدایتمان کرد!

خلاصه که رفیق سابق!

ای کسی که ما خیلی خاطرت را می خواستیم و کلی بهت احترام می نهادیم!

ای کسی که ما آخر تکلیفمان را با تو نفهمیدیم ، چون  راحتی را با بی توجهی اشتباهی گرفتی!

ای کسی که ما نفهمیدیم اگر از ما خوشت می آید چه جوری از آقای ایکس هم خوشت می آید و بالعکس!! 

و   آیا اصلا و اساسا از ما خوشت می آید آیا؟؟؟

ای کسی که در پرانتز بگویم میدانم هلاک ما بودی!!!

ای کسی که فکر کردی ما پشت گوشمان مخملی است و میگفتی آمدم در خانه تان نبودید و زنگ زدم شماره ام نیافتاده و.. ما به جان خودت توقع نداشتیم بیایی ولی توقع هم نداشتیم خالی ببندی!

ای کسی که خیلی بی مرامی!

ای کسی که ما هی دلمان می سوخت می گفتیم بچه نازی هستی هوایت را داشته باشیم تا دلت نشکند!

ای کسی که ما شرط می بندیم سر ده هزار تومان! ، که می دانستی ما مرام مسلکمون ورنمیداره ریفیق نیمه راه بشیم و برای همین خیالت از جانب ما راحت بود و هی جفتک انداختی و هی ما را تحویل نگرفتی و هی همون کارهایی را کردی که خودت می دانی!

     اگر دیگر پشت گوش خود را مشاهده کردی ما را هم مشاهده میکنی!

ما صبرمان زیاد است، اما اگر رگ غیرتمان بجنبد چهل مرد جنگی هم حریفمان نخواهند بود،  شما که زردآلویی فدات شم!!

دوستت دارم هنوز،  چون من مثل تو نه خالی بندم و نه بی معرفت . خداوکیلی خیلی هم باید دست بگذارم روی دلم و سراغی ازت نگیرم..

اما شرمنده داداش! دیگه آبان کلا بی آبان!

 باید یاد بگیری که  به دست آوردن دوستای تازه خیلی سخته اما نگه داشتن دوستای قدیمی از اون خیلی سخت ترتره!

باید یاد بگیری اینکه هی ناله کنی همه بد هستند و اخ و پیف می باشند راهش نیست..

برادر من! یه کوچولو به رفتار خودت دقت کن! کسی که بتونه آبان رو برنجونه خیلی تواناییش توی رنجوندن آدم ها بالاست..یادت باشه!

میدونم دوستم داری. شک ندارم . ولی سو ساری!!!!