- تمثال زنی بالای گور-
آری! عشق می تراود
شعر فواره می زند
آن گونه که ابری،
از خاک نبودهء کویر
به تقدیر شکافتهء کویر..
با هیهای قیچک
آسمان از حرکت می ماند
درختان
به ستایش خون جاری از لب های کویر،
بر می خیزند
و بغض
قامت می بندد به تکبیر احرام عشق
- تمثال زنی بالای گور-
...
گیرم که نام تو را پاک کنم
چه رهایی ام از کتیبهء خسرو؟
آویخته به سنگ مردگان
با داغ عطش بر جبین
در کومه ء نمناک مریم
آنک
سکوت شکسته ام
قصاص شرم به تیشه آلوده
تاوان گریز ابدی مان به ثانیه ها
...
آنچه میگفتی :" واقعه ای باز گفتم تا دل من خالی شود..."