من راست بوده ام..

آی بی باورم  به امکان ِ نخل های مرداب!

تو از کجا می آمدی

که بوی آفتاب میداد سیاهی ات؟

 به من می آمیختی

به یاخته های مرطوب

به بیخودی های خودم،

خسته از خراش های آهنگین "خ"..

-بی خیال سبک ها-

..

آی بی باورم به ناگزیری ِ نسیان!

سنگ نبودم بر مزارت

که ترک بردارم از تو

- بارانی پوشیده ام بر نگاهم -

به عزای خون من

- مرگ را سرداده ام -

به قصاص خشک لبی های مهتاب

- به مرثیه برخاسته ام-

تو

نباریده ای بر شرم هموار شعرهایم

- من در صبر خسرو -

تو ..

...

آی تلخ ِ عطرآگین ِ سرگردان ِ این حوالی!

به رهسپار داغ بگو

هر نگاهم به درخت های خیس آبان

هر همآغوشی ام با جاده های شب

هر بودن ِ بی بارانم

خیانتی است به بامداد های بیدار

- به دفن اشتیاق های بی او کمر بسته ام-

بگو

من راست بوده ام..

...

برزخ

بت شکسته ام تا خدای ساخته ام

پرسه زنان شب

مرد بی تاریخ من عبور میکند

بی شکایتی از پل های بی جا ، جا به جا ترک خورده

مرد من

راه میرود

و باز نمی گردد

هرگز آیا زمین به سجده گاهش دست یازیده است؟

بی کنارش از آتش بر خاسته ام

 و فرزند من

آیهء روشنایی چشم های اوست

در نور هزار پاره ء شیشه ها

شکسته از دلتنگ ترین ستاره

مرا ندیده است

بر هزار شکسته از نور ستاره ترین دلتنگ

من سایه از چشم هایش می دزدم

و دست هایم به ودیعهء لب هایش

شاید به گنگ ترین تردید دو عالم

من به برزخ بودنش می میرم

آرمیده تلخ در گور

تنها گاهی هبوط میکنم به جای پای آدم

...

بی خبر نبودی..

بی خبر نبودی

من آیا محکومم به تقدیر تو؟

...

این حرامزاده از عشق این روزهایم

- شعرم -

روزی زباله خواهد شد

...

امروز من

شاهد مکاشفات تو ام

چلّه نشین بی قرار داغ

به برقع پنهان می شوی

پنجره باز میکنی

از تنهایی ات لبریز می شوم

و تو

هرگز

بی خبر نبودی

...

نگاه می بندی

  من

تمثال حوّا می شوم در گندم زار

نه به یک دانه

که هزار آرزو از دام دست هایم

سلام

میدان آزادی

آه که حسرت من

تمام حسرت من

تنها آواز شبگرد حزینی است

که ماند در سایه های میدان آزادی

هنوز ظهرهای تابستان از واژه ها عبور می کنند

و تو

زنده ای در حوالی لب هایم

هنوز چله نشینم

در خود پیچیده از " چار تکبیر " خواستنت

...

این خاصیت عدد هاست انگار،  که فراموشی رو از یاد آدم می بره.. هفت، چهارده، چهل..چهل..

این هم برای ...

هجرت

سوگند به کتاب

و آنچه در وی نیست

که ما

به فتوای قلم

خود نازل کرده ایم سوره های بودنمان را

و خداوندگار

نشسته بر سرراهی

به انتظار دخترکان لوط

دروغ می گویم

که دیدگانم حوض آبگینه

تر نمی شوی مرد!

دروغ بگو

من می مانم

تو بر خیز به هجرت

مبهوت راه راه های فریب

شاید

شاید

شاید

شهزاده های سرزمین دور

در انتظار سلیمانی باشند

14 روز مثل یک سال.. مثل یک سال دیدن و شنیدن.. مثل یک سال شک.. مثل یک عمر "نمیدانم"..

توضیح..

 از فروغ - که زن است -  پرسیدم:  آیا عشق صدای فاصله هاست.. ؟

سهراب گلایه کرد که از خودم بپرس تا بگویم " همیشه فاصله ای هست" ..

همه شنیده ایم صدای سهراب را که می خواند: "خوشا به حال گیاهان که عاشق نور اند و دست منبسط نور روی شانهء آن هاست.."

محکوم، بی گناه..

   آن شب ما به راز های هم پیوستیم

                    و من شهید محشور می شوم

                                  با خال سیاهی بر کفنم

                                         که داغ عشق است

                                                        و زنگار گناه

                                         بی گناهی که کرده باشم

 

               هَل مِن عاشق؟

                  - مرحبا لعبت باز خاموش -

                            بیچاره ما

                                که در مردمکانت سیاه پوشیم

                                      ما عاقلهء  سرخ های ِ لب پریده

                                                         ...

             واژه ها،  تکرار روز های رفتهء من اند

                              و فراموشی حرف هایشان..

                                           انگار کسی

                                                    از پستو خانهء کودکی ام

                                                          از پشت پرده ای که کنار زده ام برای تو

                                                               مرا به خود می خواند

                                          وحشت تمام تاریک ها در آن سوی پرده هاست

                                             و سایه ء مبهم من در پستو

                                                   من

                                                    از ندانسته هایم می گریزم

                                                           و از تو

                                                             پیش از آنکه از پرده ها

                            ما آن شب آیا به راز های هم پیوستیم؟

...

     عشق را فرجامی نیست جز عشق

           پیرایه های بودن،  ازای سنگینی است برایم

                                      و من،  به زر سره هم یوسفی  نفروخته ام

 

        راز من و تو و مهتاب

                  شکوهمندترین آیت بی فرجامی است

                       از بریدن تا گفتن فاصله ای نیست

                                            " و عشق تکرار فاصله هاست. " *

          ما در سراب "ورود ممنوع" غرق شده ایم

                 و مهتاب به ما میخندد..

                             نه راه ما را پایانی است

                                         که آغازی نبود

                                           جز اشاره ء چشم های قهوه ای

                                  و مهتاب به راز ما میخندد...

...

* عشق صدای فاصله هاست، فروغ ؟..

..

ممنوعه..

ممنوعه ام ، یک " نام"  تنها مانده از من

رقص خدا بر شانه هایم ، ساحری نیست.

میبینی؟ از حالم حوا هم شرم دارد..

دستم به دامانت ، جنونم کافری نیست.

مشکوک لبریزم..  به رستاخیز دلخوش

بگذار تابوتم بماند روی این خاک

بسپار روحم را به توفانت زمینی!

ای گردباد شوق! ای مستوره ء تاک!

وقتی خدا آغوش دزدید از خیالم

قدیسه ای در دست هایم تاب می خورد

انگار آدم هم برایم اشک می ریخت

خاکسترم.. خاکسترم را باد میبرد

قربانی ممنوع تو در انتظار است

بی بوسه بر پیشانی اش ، شمشیر بردار

شاید کسی پرهیز دارد از نگاهش..

شاید کسی آلوده ء تکفیر.. بر دار..

...

آبان نوشت : گاهی چیزی که به نظرت درست ترین اتفاق دنیاست  هم "اشتباهی" در میاد از کار..

- تمثال زنی بالای گور-

  آری! عشق می تراود

               شعر  فواره می زند

                                     آن گونه که ابری،

                                                     از خاک نبودهء کویر

                                                        به تقدیر شکافتهء  کویر..

   با هیهای قیچک

            آسمان از حرکت می ماند

                  درختان 

                     به ستایش خون جاری از لب های کویر،

                                                             بر می خیزند

                  و بغض

                     قامت می بندد به تکبیر احرام عشق

                           - تمثال زنی بالای گور-

...

                                                       

   گیرم که نام تو را پاک کنم

       چه رهایی ام از کتیبهء خسرو؟

                                    آویخته به سنگ مردگان

                                             با داغ عطش بر جبین

                                                     در کومه ء نمناک مریم

               آنک

                     سکوت شکسته ام

                                   قصاص شرم به تیشه آلوده

                                                 تاوان گریز ابدی مان به ثانیه ها

                                                                                        ...

چه نامی برازنده ء "تو" ؟؟

عشق ها موسیقی دارند

تو در همایون گم میشوی

من در شور می میرم

اندوه نشان ِ چشم هایم

اندوه مقدس

بمان

...

چتر من..

چه باد ها که بیایند

وقتی چتر من بسته ء ابدی است

پنجره ات باز بود مرد

که فاخته لانه کرد در اشاره ء انگشت هایت

تصمیم گرفته ای

باز بمانی تا ابد

اما

چتر من

در بادهایی که می آیند

بارانی ندیده است

...

عشق های ممنوعه شعر می شوند

تو حلال منی ترانه!

پیش از خواب های نوجوانی ام،  دعای  "بودنت" بود

پیش از خواب های جوانی ام،  دعای  "ماندنت"

امشب

تمام نیایشم

بخشایش خدایان..

قنوت های فرود آمده بر گونه هایم

مسجد مردان آواز

عرق آلود رخوت های صبحگاهی

نماز قضای این سال ها

همه ء این سال ها

...

دیوارها..

آه ! دیوارها!

دیوارهای راحتی!

چه فراموشی ها مانده در لکه هایتان

وه چه سرخوشانه

پای میکوبم در آغوش شما

چونان عروسکی در رقص مرگ

وه که آتش زبانه میکشد از یادم..

آه ! دیوارها!

دیوارهای آجری!

در هم فرورفته از زاویه ء بکارت

مرا تابوت گردید

مرا دخمه

که زخم های تنم

زیارتگه دخترانم

به تقدیس خون خدا بر زمین

..

قمار

باخته ام

مرمر سیاهت را

که داو بود

اینک دستخون

به گیسوانم

 تار به تار در ششدر  انگشتانت

بنواز به سکوت

آشوب چوب نارنج

..

نمان به قمار ِ بازنده

این به گمانت تندیس،

تابوت رنگ پریده ای است

که بر نرد سینه اش

هیچ مینشیند

هیچ

..

مادرانه ی پنجم

خوشبختی از خصوصی ترین انحنای وجودم می تراود

صحبت از " او " نیست

صحبت از خستگی دست های پینه نبسته است

..

مردمان

 آمده از سیاره ای دور

با درخت هایش

_ که ریشخند هزارسالگان تبر به دست _

چشم های آبی..

چشم های سیاه..

چشم های قهوه ای..

من  ،

شرمسار چشم های سرخم 

جانم را شماره می گذارم

از دو می ترسم

از یک می گریزم

از هزار آرزو می کنم

 شال ساده  برحلقه ی لب هایم

 هنوز

بوهای سیاره ی دور

مشامم را می آزارد

و من

اینک

تنها ترین قمر سرگردان کهکشانم

..

روزی خواهد آمد

بی  شماره ای

در اتاقی با دیوارهای سپید

با پرده های سپید

با زمین سپید

که من باشم

 دست های چلیپا

چشم های سرخ

من ِ سپید

من ِ سپید..

آنک

 بیزار میشوم  از رنگ

در خلسه ای سپید

در اتاق تاریک پر از رنگم

تنها به تو می اندیشم

به تو

که در تمام من راه میروی

..

روزی خواهد آمد

که از این بی تمام جان بگیری

و  او  را

با خستگی روزهای مادرانه اش

سرشار کنی

..

به دف ضرب میگیرم

از ضربه های پنجه ی پایم

 به اهتزاز در می آیم..

با

تو

..

گناه..

کنار درختان انجیر

آتشی که نمیرد ، هنوز روشن بود..

شاید این کلام آخرم باشد

که عینک های ته استکانی حضرت موسی

از طناب سیاه و سفید میهراسد

این آغاز معجزه است

که صدایی..

که کسی..

میلرزد..

میدود..

دف میزند..

و دست هایش..

آه

دست هایش ، روی سرش..

و سبو بر دوش می آیند فرشتگان

به جشن های آبان..

راه زیادی رفته ام

تا بدانم

عشق به نبض کدام دخترک میپرد

که زنجیر به پای

دست هایش راه راه

میروند

و چه قدر آمده اند و رفته

در همین چند سطر..

..

غلام سیاه

به تمسخر سنگسار بانو

زانو به سنگ میکوباند

به حقارتی ، تهمتی ، شهادتی..

چه میدانم؟

سوگندی..

و ایزدان مثله شده را

باد برده است ..

خاطره..

 

اینجا غریبه نیستی

که رفتنت

از کویر و ستاره

که آمدنت

از سکوت و عینک

..

روزی که در سایه های خالی کرمان

کنار پیاده روهای بعد از ظهر

از خانه آمدیم

و به آزادی رسیدیم

سوگند به نردبان زرتشت  ،

شک نکرده بودم

به شمع های روشن

به شکل های مبهم هندسی

..

آهای صورتک خسته..

دست از من بدار..

دست

از

من

بدار

..

.

 

 

.....بي صدا ميام و ميرم.. هستم و دلتنگ روزاي شلوغ..

 

snakes

yah

I used to say

Dont go looking for snakes

you might find them

yah bro

it was my rule

my lead

so

   I was blind

  I was deaf

oh dear

I was

...

but

the snakes came to me

they are now  in my bed

I feel them

they are dancing on me

oh bro

they are here

I didnt want them to be

but they are

they are here

I was sleeping and they came

now

I am their prisoner

? am I

..

oh bro

..

 

سربندهای باز..

روزهاست در تعارض مانده ایم

با سر بندهای باز

و نشان های بزرگ الهی

در باندهای مافیایی

به راز و نیاز

..

میلرزم

روزه نیستم

تنها میدانم

دیشب ماه گرفت

درست در ساعت سۀ صبح..

..

و امروز

در این گذرگاه

تمام دنیا را بالا آورده اند..

 روی تابلوهای /س/ب/ز/

هر کیلومتر یک بار نوشته:

" نوشتن واژه های نامودب اکیداً ممنوع! "

..

راهی را آمده ایم

و باید

تمام قیچ و تاغ های بیابانمان را مزمزه کنیم

بی حرف

بی روزه

با تاول لب هایمان

در سینه کش آفتاب خوابیده ایم

و دار و درخت ها از انداممان رد میشوند

درخت های برهنه پیکر

..

راهی را آمده ایم

تنها

با قبایی آویخته بر باد

بی زاد راه روزهای مسیر

..

نفس آتش میگیرد از فریاد

ای بزرگ ترین

ای بزرگ ترین

ای بزرگ ترین...

..

امید..

روزی با هم خواهیم بود

روزی دوباره

وقتی ثانیه ها را میشمارم

از زمان جلو میزنم

و میبینم

وقتی تلاش میکنند

_ همه ی تلاششان را _ 

احمقانه ترین کار

برگشتن است

بیچاره آنکس که راهی را نرفته بازگردد..

..

بچه ها!

دست هایتان را بالا بگیرید

بپرسید:

آقا اجازه از دو تامثلث مارپله بسازیم؟

آقا اجازه روی بام گرد خانه مان گردو بازی کنیم؟

..

بعد بیایید به عمو زنجیر باف..

بعد هم بزنید زیر آواز:

_ یکی از سین آمد..به ماچین رسید!

_ به ما چه !! به ما چه !!

_ یکی از این جا رفت.. به آنجا نرسید!

_ به ما چه !! به ما چه !!

_ حالا دیگه وقته ماچه..

..

آهای! زنده به گوران (...)

آهای ! مادران  هزار بند

من آمده ام

کنار بیایم با شما

با تمام شما

من آمده ام

قصه بگویم

قصه دخترکی با چشم های سرخ

قصه سربازهای چوبین

قصه شیروانی های شکسته

..

بچه ها!

بیایید رویمان را در آیینه رنگ کنیم

بیایید کلاهمان را باد ببرد

بیایید بمیریم بر مزار راست قامتان ابدی

..

بچه ها..!!

..

پی نویسی: شعر نیست که آهنگی داشته باشد..ببخشید.

رومئو..

صدایش سال هاست می آید

از زندان هزار و یک شب بغداد

که روزی

شاید

سریری به خلعت خویش  آلوده..

شاهد میگیرم خداوندگار را

به خباثتم

که شاید

صدایم را

هیچ کسی ، هیچ نشنیده باشد..

هیچ..

هیچ..

و این ،

نه یعنی سخره ی تو به تمامی

که تنها یک کنایه  از دلیل بودنت..

یکی می آید

پرده بالا رفته است

 _  به اشتراک شکسپیر و شاملو که نمیخندید؟ _

یکی دست هایش

چرخ میخورند

و صدای دف در هورن گم میشود

و دیگری

از آن سوی پرده ها

فریاد میزند:

 " دست هایت به ضریح مقدسی ماند!

   زائر تنهای پیکرت را دریاب ، کروبی! "

و اینجاست

که تمام عشاق می میرند..

رومئو..

رومئو..

برادرم را

کنار دار قالی کشته اند

و عشق را

هنوز

اندوهی است

از رسیدن..از بودن..

رومئو..