محکوم، بی گناه..
آن شب ما به راز های هم پیوستیم
و من شهید محشور می شوم
با خال سیاهی بر کفنم
که داغ عشق است
و زنگار گناه
بی گناهی که کرده باشم
هَل مِن عاشق؟
- مرحبا لعبت باز خاموش -
بیچاره ما
که در مردمکانت سیاه پوشیم
ما عاقلهء سرخ های ِ لب پریده
...
واژه ها، تکرار روز های رفتهء من اند
و فراموشی حرف هایشان..
انگار کسی
از پستو خانهء کودکی ام
از پشت پرده ای که کنار زده ام برای تو
مرا به خود می خواند
وحشت تمام تاریک ها در آن سوی پرده هاست
و سایه ء مبهم من در پستو
من
از ندانسته هایم می گریزم
و از تو
پیش از آنکه از پرده ها
ما آن شب آیا به راز های هم پیوستیم؟
...
عشق را فرجامی نیست جز عشق
پیرایه های بودن، ازای سنگینی است برایم
و من، به زر سره هم یوسفی نفروخته ام
راز من و تو و مهتاب
شکوهمندترین آیت بی فرجامی است
از بریدن تا گفتن فاصله ای نیست
" و عشق تکرار فاصله هاست. " *
ما در سراب "ورود ممنوع" غرق شده ایم
و مهتاب به ما میخندد..
نه راه ما را پایانی است
که آغازی نبود
جز اشاره ء چشم های قهوه ای
و مهتاب به راز ما میخندد...
...
* عشق صدای فاصله هاست، فروغ ؟..
..
آنچه میگفتی :" واقعه ای باز گفتم تا دل من خالی شود..."