خدای را بندگانند که کسی طاقت غم ایشان ندارد ،وکسی طاقت شادی ایشان ندارد.
صراحی که ایشان پر کنند هرباری
و درکشند،
هر که بخورد دیگر با خود نیاید...
دیگران مست می شوند و برون می روند واو بر سر خم نشسته....
شمس تبریزی
+ نوشته شده در چهارشنبه ۸ مهر ۱۳۸۸ ساعت 20:53 توسط آبانِ آذر
|
آنچه میگفتی :" واقعه ای باز گفتم تا دل من خالی شود..."