خدایی خوشم میاد..

از شما..آره با خودتونم. شما پسرای خوب و گل و نازنین..فرشته های روی زمین..

یا همون اول میرین سر اصل مطلب یا اون آخر..مهم اینه که بالاخره میرین سر اصل مطلب.. این پیگیری شما واقعا باعث میشه بهتون غبطه بخورم..

ولی از یه گروهتون اینقدر خوشم میاد  که تصمیم دارم اگه خدا قسمت کنه ، توی دیلی تلگراف آگهی تقدیر و تشکر براشون چاپ کنم ..بعد پولام رو جمع کنم یه بنای یادبود بدم بسازن ایــــــــــــــــــــن هوا..بچسبونم وسط میدون آزادی..

اونایی که قبل از رفتن سر اصل مطلب با صبوری و متانت دندون میذارن سر جیگرشون...

میشن یه پا میشل فوکو برای سوزان سانتاگ..

چشما درویش تو مایه های داش آکل..

مدام به مباحثات فرهنگی ، ادبی ، هنری میپردازن..بعد کم کم بهت حالی میکنن که درست مثل یه رفیق واقعی برات هستن و میتونی روشون حساب کنی و اصلا هیچ علاقه ی خاصی چه مادی چه معنوی این میون وجود نداره...

بعد سعی میکنن مجابت کنن به درد دل..به گریه ..و بعـــــــــــــــــد..دیگه نوبت یه آغوش گرم و پرمهره..

آخ...هــــــــــــــــــــای میچسبه درست تو لحظه ای که فکر میکنن برنده شدن  پاشی و بگی : وای فلانی جانم ..واقعا ممنون که اینقدر هستی..من کنارت آروم میشم..داداشی به خدا..از داداش مهربون تر..چایی میخوری یا قهوه..؟؟؟؟!!!

در مجموع این مدل پسرا رو بیشتر دوست دارم چون صبورن..چون یه مدت میشه باشون احساس رفاقت کرد ..و چون باهوشن..

و از همه مهم تر اینکه حواسشون نیست ممکنه باهوش تر از خودشون هم این ور و اون ور پیدا بشه..

بعله!!

...

پینویسی رو کم کنانه: هیچی! همین جوری!!! عمرا مخاطب خاص داشته باشد... بلا نسبت..